ΕΠΙΠΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ

Ο σχεδιαστής, μετά απ’ όσα διάβασε, είχε αρχίσει να εντυπω­σιάζεται με τα επιπλα τιμες. Έμοιαζαν σαν ένας αυτόνομος οργανισμός που ζούσε και ανέπνεε για αιώνες, πάνω από τις συνθεσεις των περαστικών από την παλιά πλατεία της πόλης, και παρατηρούσε τα επιπλα πατρα, αυτός ο μετρητής του άφθαρτου χρόνου· του χρόνου που διαπερνούσε και διαπότιζε τη ζωή, χωρίς ο ίδιος να μολύνεται από τη θνητότητα ανθρώπων και αντικειμένων. Ίσως να μην υπήρχε καταλληλότερο μέρος για να κρυφτεί το μυ­στικό  από αυτό το περίοπτο σύμβολο της αιω­νιότητας και της σοφίας.
Επιστρέφοντας στη μελέτη του κοίταξε κάποια σχέδια του ε­σωτερικού του επιπλου. Ο μηχανισμός της πόρτας βρι­σκόταν στον πρώτο χώρο από τους δυο. Ο επάνω χώρος οδη­γούσε προς την επιφάνεια του μπαρόκ επιπλου, αλλά προφανώς δεν ήταν το μέρος που έψαχναν. Τα σχέδια που κοιτούσε δεν εμφά­νιζαν καμιά πόρτα στο μεγάλο κομμάτι όπου βρίσκονταν τα ε­ξαρτήματα από τα κρεβατια του εσωτερικού . Υπέθεσε ότι θα υπήρχε κάποιο λάθος.

Σκουπίζοντας τα δάκρυα της έτρεξε να βρει ένα σετ πρώτων βοηθειών. Έβγαλε με κόπο τα λερωμένα  ρούχα του. Πήρε τηλέφωνο τον καθηγητή  για τα επιπλα. Ο ά­ντρας το σήκωσε σχεδόν πριν χτυπήσει.
«Ευχαριστώ, κύριε καθηγητά. Σώσατε την τιμή μου και ίσως και τη ζωή μου. Δεν ξέρω πώς να σας το ξεπληρώσω».
«Είσαι καλά τώρα; Ωραία. Πού να το φανταστώ! Τον είχα ο­λωσδιόλου λησμονήσει . Όμως αυτό που σ’ έσωσε ή­ταν η ευστροφία σου. Πώς σκέφτηκες ν’ αναφέρεις τ’ όνομα μου;» είπε  με κουρασμένη φωνή από το ξενύχτι, μα εμ­φανώς ανακουφισμένος.
«Δεν ξέρω. Ήταν μια στιγμιαία έμπνευση. Εξάλλου δεν είχα άλλη ελπίδα. Θυμήθηκα τις στενές σας σχέσεις με την  πα­ροικία, αν και για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα να φτάνουν μέχρι τον υπεύθυνο για τα επιπλα  είπατε;»
«Ναι, . Η αλήθεια είναι ότι το παιδί είναι άκακο. Εί­ναι γιος κάποιου που έχει φύγει. Ζει με τη φροντίδα των ανθρώπων. Δεν ήξερα ότι έμενε στο σπιτάκι της αυλής. Προφανώς του το έχουν παραχωρήσει με α­ντάλλαγμα τη φύλαξη του.

Η οδός όπου έμενε  ήταν ένα μικρό νοικοκυρεμένο δρομάκι. Ανέβηκαν στο δεύτερο όροφο του παλιού κτιρίου. Έβγαλε ένα μπρελόκ με κάμποσα κλειδιά από την τσέπη του παντελονιού της. Διάλεξε ένα και το έβαλε στην κλειδαριά της πόρτας, μπροστά στην οποία είχαν σταματήσει. Μια  φράση ξέφυγε από τα χείλη της. Δε χρειαζόταν να είναι κανείς γλωσσομαθής για να καταλάβει ότι επρόκειτο για μια έκφραση για τα επιπλα τιμες .
«Τι συνέβη;» ρώτησε  αντιλαμβανόμενος τον εκνευ­ρισμό της. Αμέσως μετά είδε το κλειδί να έχει σταματήσει στα μισά της κλειδαρότρυπας.
«Ο αδερφός μου», είπε απογοητευμένη. Τον τράβηξε προς την έξοδο. Έδειχνε περίλυπη. «Έχει το κλειδί και έρχεται στο διαμέρισμα, αν και αυτό δε συμβαίνει συχνά. Σήμερα πέσαμε στην περίπτωση», εξήγησε η νεαρή γυ­ναίκα.
«Μα τι κάνει στο σπίτι σου; Γιατί δεν του χτύπησες ν’ ανοί­ξει;»
«Όταν έρχεται εδώ, δεν έρχεται ποτέ μόνος του», απάντησε κοιτώντας τον με νόημα. «Αφήνει το κλειδί στην κλειδαριά κι ε­γώ καταλαβαίνω».
Δεν υπήρχε άλλη επιλογή από τα επιπλα πατρα, κατευθύνθηκαν λοιπόν προς τα εκεί.

Ποιος ήταν είναι η σωστή ερώτηση. Μιλώ για τον διάσημο καναπε “ρόδα-φυλο”, μια θρυλική κατασκευή της εποχής του Ροδόλφου. Πρόκειται για τον ιστορικό  του μυθικού Λάλεκ, έναν άνθρωπο υψηλής μόρφωσης και ηθικής, αξιοσέβαστο μεταξύ όλων και , φίλο του διάσημου επιπλοποιού  Τίτο που έφτιαξε έναν από τους καναπεδες καθώς και των περισσότε­ρων τεχνιτών της Γερμανική σχολής και όχι μόνο. Ο τεχνικός  Λάλεκ ήταν ένας από τους  αρχιτεχνίτες που συναντήθηκαν εδώ, στο τέλος του δέκατου έκτου αιώνα. Δεν είναι η κατάλληλη ώρα να σας πα­ρουσιάσω τα στοιχεία για τα επιπλα που διαθέτω και αποδεικνύουν την ανά­μειξη του. Ας πούμε ότι με βοήθησαν στη συλλογή τους κάποιοι φίλοι μου . Μου άνοιξαν κιτάπια που δε θα ανοίγονταν ποτέ μπροστά στα μάτια ενός ξένου. Όπως και να ‘χει, το ποίημα, όπως αποκαλείς το κείμενο που έχεις στην κατοχή σου, νεαρέ μου φίλε, είναι ένα από τα πιο σημαντικά επιπλα tv που έ­χει δει ανθρώπου μάτι. Παρ’ όλα αυτά…  άφη­σε μισοτελειωμένη τη φράση του κουνώντας το κεφάλι σε ένδει­ξη ματαιότητας.

Τα σύννεφα είχαν βαρύνει αρκετά. Δε θα αργούσε να βρέξει. Κοίταξε τριγύρω του τους μπουφεδες. Στην αριστερή γωνιά του δρόμου διέκρινε ενα νεαρό να διαβάζει εφημερίδα σ’ ένα παγκάκι, δίπλα σε μια γηραιά κυρία. Δεν ήταν σίγουρος από αυτή την απόσταση για το αν ο νεαρός  ήταν ο γιος . Ίσως αν φορούσε την οικτρή στολή του λεγεωνάριου να ήταν πιο εύκολο να τον α­ναγνωρίσει. Εντούτοις πλησίασε προς το μέρος του. Ο νεαρός ση­κώθηκε και μαζεύοντας βιαστικά την εφημερίδα έστριψε γρήγο­ρα στη γωνία. Προς στιγμήν νόμισε ότι κάνει λάθος και κοντοστάθηκε, αλλά τελικά τον ακολούθησε. Τον είδε να στρίβει στην επόμενη γωνία δεξιά. Τάχυνε το βήμα του. Κάνα δυο φορές ο νεαρός τον άφησε να πλησιάσει κάμποσο. Ακολουθούσε το σω­στό άνθρωπο. Όχι βέβαια ότι αυτό ακύρωνε το αίσθημα γελοιό­τητας που τον διακατείχε. Δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιο λόγο είχε μπει σ’ αυτή τη διαδικασία με τα στρωματα. Είχε όμως εμπιστοσύνη στην εξυπνάδα του , καθώς και τη φυσική περιέργεια να δει που θα έβγαινε το κρυφτούλι.

Μα, καλά, πού έχεις μπλέξει; Τι ιστορία είναι αυτή; Λοιπόν, σώπα και άκου. Τα βρήκα τα επιπλα. Ζορίστηκα, μα τα βρήκα. Χρησι­μοποίησα ένα παλιό τέχνασμα που μου είχε μάθει ένας συνά­δελφος. Εκτός του ότι θέλω πολλή ώρα να σ’ το εξηγήσω, ξέρω ό­τι δε θα το εγκρίνεις, οπότε το παρακάμπτω και συνεχίζω. Ο άν­θρωπος έχει πολλές μέρες ν’ ανοίξει το μαγαζί του. Γι’ αυτό δεν τον βρίσκαμε. Βρήκα όμως το σπίτι του. Το δύσκολο ήταν να τον βγάλω απ’ το καβούκι του. Όταν τα κατάφερα να με δεχτεί, ήταν εύκολο να του μιλήσω. Μα ήταν δύσκολο να μου μιλήσει αυτός. Φυσικά, του μετέφερα όσα μου είπες. Ο κακόμοιρος ήταν πολύ ανήσυχος. Τι ανήσυχος δηλαδή, τρομοκρατημένος ήταν. Σαν τεχνίτης  που έχει κάνει λάθος στα επιπλα, απόρησε αλλά άκουγε με προσοχή.«Μη με διακόπτεις. Θα ‘ρθω και κει. Τελικά τα δημοσιογρα­φικά μου τεχνάσματα αποδείχτηκαν ελλιπή. Αλλά η γοητεία μου, την οποία απέρριψες κάποτε και να ξέρεις ότι θα το πληρώσεις ακριβά, γιατί σ’ αυτή τη ζωή όλα πληρώνονται… Τι έλεγα;»

1.Ελέγξτε καλά ​​ την επιφάνεια του επιπλου για να την απαλλάξετε από όλους τυχών συνδετήρες, καρφιά, θραύσματα, ή άλλα αιχμηρά αντικείμενα που μπορούν να τραυματίσουν τα χέρια σας.
2. Χρησιμοποιήστε μία ειδική ξύστρα για να βγάλετε τις εξωτερικές και πιο πυκνές στοιβάδες χρώματος. Μετά χρησιμοποιώντας πρώτα ένα χοντρό γυαλόχαρτο και μετά ένα ψιλό, αφαιρέστε ότι έχει απομείνει από το χρώμα.
Αφού τελειώσετε ελέγξτε όλη την επιφάνεια αν είναι τελείως λεία και ομαλή και αν χρειάζεται τρίψτε περισσότερο τα σημεία που δεν είναι τελείως λεία.
3. Αφού έχει ολοκληρωθεί η λείανση, με ένα βρεγμένο πανί αφαιρέσετε την σκόνη από τις επιφάνειες του επιπλου
4.Βεβαιωθείτε ότι έχετε βάλει χαρτοταινία από τα σημεία που δεν θέλετε να βάψετε.
5. Χρησιμοποιήστε ένα καλό πινέλο, τα φτηνά αφήνουν τρίχες που αποκολλώνται πάνω στις βαμμένες επιφάνειες.
6. Δώστε αρκετό χρόνο στα χρώματα για να στεγνώσουν.
7. Τα περισσότερα χρώματα για βαφή ξύλου απαιτούν καλό ανακάτεμα πριν τη χρήση.
8.Όπου χρειαστεί δεύτερη στρώση χρώματος, καλό είναι να τρίψετε την πρώτη ελαφρά με ένα ειδικό γυαλόχαρτο.
9. πάντα να φροντίζετε, ο χώρος εντός του οποίου βάφεται, να αερίζεται καλά, γιατί οι αναθυμιάσεις από τα χρώματα μπορεί να είναι επιβλαβείς
Έχοντας όλα τα ανωτέρω υπόψη μπορείτε να αλλάξετε χρώμα σε οποιοδήποτε από τα επιπλα σας, Έχετε πάντα υπόψη ότι συνήθως τις επόμενες φορές μετά την πρώτη το αποτέλεσμα είναι καλύτερο, οπότε αν στην πρώτη σας προσπάθεια το αποτέλεσμα δεν σας ικανοποιεί, μην απογοητεύεστε και ξαναπροσπαθήστε.

Όταν πλήρωσε για να φύγει ήταν σχεδόν νύχτα. Έκανε μια βόλ­τα μέχρι το λιμάνι  τη στενή είσοδο που οδηγούσε στην αποβά­θρα του  λιμανιού, και με το μυαλό του να καθαρίζει α­πό το δεκεμβριάτικο νοτισμένο αέρα επέστρεψε φρέσκος στο σπί­τι με τα νεα επιπλα. Η κυρα είχε συμμαζέψει. Είχε μάλιστα ανάψει και το τζάκι, κάτι που τον ικανοποίησε ιδιαίτερα. Την ευχαρίστησε και της έβαλε ένα χαρτονόμισμα στο χέρι παρά τις έντονες αντιρρήσεις της. Η γυναίκα καληνύχτισε και έφυγε. Όταν έμεινε μόνος αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με τη στοίβα των χαρτιών που είχε παρατήσει. Ίσως κάτι να του είχε διαφύγει. Ίσως η λεπτή κλωστή που ένωνε τα πυκνογραμμένα φύλλα με το μυστικό του να έκανε την εμφάνιση της έστω και καθυστερημένα.Πήρε το μικρό πάκο και κάθισε μπροστά στο τζάκι, αφού τρά­βηξε μια μικρή μπερζέρα κοντά. Για κάμποση ώρα συγκέντρω­σε την προσοχή του στα φύλλα με τα σχέδια για τα επιπλα. Προσπαθούσε να κάνει πιθανούς και απίθανους συνδυασμούς και μετασχηματισμούς, που όμως δεν τον οδηγούσαν πουθενά. Τα ξύλα στο τζάκι είχαν αρχίσει να χάνουν την ανθρακένια σάρκα τους εδώ και ώρα. Έσκυψε να α­νασκαλέψει τη φωτιά με μια ιδέα να τριγυρίζει στο μυαλό του.

Για τις υπόλοιπες προμήθειες πήγαμε στην υπεραγορά επιπλων, το τεράστιο αυτό σούπερ μάρκετ επιπλων. Ήταν η πρώτη φορά που με συνόδευε. Εξέταζε μία μία τις τιμές με προσοχή και μετά αγόραζε το φτηνότερο, χωρίς να τον ενδιαφέρει η ποιότητα. Είδαμε επιπλα, στρωματα, παιχνιδια και άλλα. Ενώ εγώ τσέκαρα εκτός από τις τιμές την ποιότητα αλλά και τις προσφορές, δηλαδή όπου αγοράζοντας δύο προϊόντα έπαιρνες και ένα τρίτο δώρο, η ότι ήταν σε τιμη προσφοράς. Ο άντρας μου άρχισε να γκρινιάζει. Και χωρίς να κάνει νύξη για το ότι δεν είχε συμμετάσχει στο ποσό. Στο σπίτι τσέκαρε προσεκτικά ένα ένα τα προϊόντα και, όταν βεβαιώθηκε ότι δεν είχε γίνει λάθος, ηρέμησε. Ειδικότερα όταν πρόσεξε ότι τα ντουλάπια μας δε χωρούσαν όλα αυτά που είχαμε αγοράσει. Όμως δε θα τον άφηνα έτσι.
- Μου χρωστάς ογδόντα πέντε ευρώ, του είπα. Άντε να του χάριζα κάποια ψιλά.
-Καλά, μου είπε, θα σου τα δώσω. Πάντως εγώ δεν ξαναπατάω εκεί μέσα.
Υπήρχαν και μερικά αντικειμενα που τα οχηματα που θα τα μετέφεραν δεν υπήρχαν πουθενά, στερνή μου γνωση να σε είχα πρώτα δηλαδή.

Αν και δεν καπνίζω, γνωρίζω πως το
τσιγάρο -πέρα από τις γνωστές σε όλους βλαβερές
ιδιότητές του- παίζει για τους καπνίζοντες
διάφορους ρόλους. Κάνεις ένα τσιγάρο για να
ηρεμήσεις. Κάνεις ένα τσιγάρο για να περάσει η
ώρα σου. Κάνεις ένα τσιγάρο για να κάνεις
εντύπωση. Κάνεις ένα τσιγάρο για να μιλήσεις σε
κάποιον. Κάνεις ένα τσιγάρο γιατί σου αρέσει να
φτιάχνεις δαχτυλίδια καπνού. Κι όταν μάλιστα αυτό
το τσιγάρο είναι και φτηνό, μάλλον δεν είσαι
οικονομικά από τους πιο ευκατάστατους και
καπνίζεις και συχνά…
(Βέβαια πρέπει πάντα να προσέχεις να μην πέφτουν
στάχτες στα επιπλα αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)
Άρα το κάθε τσιγάρο συντροφεύει και ένα
περιστατικό της ζωής σου. Ένα περιστατικό άμεσα
συνδεδεμένο με το καμένο χαρτάκι, τον καπνό και
την πεταμένη του γόπα. Και ο Νίκος, ο τριαντάρης
έφηβος που περιπλανιέται τριγύρω στην πόλη και
που είναι κεντρικός ήρωας της ταινίας, δεν αφήνει
το κάθε τσιγάρο-περιστατικό να πάει χαμένο. Όπως
και ο ίδιος δηλώνει: «Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο
σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές».
Όταν ο Νίκος καθώς έζησε, έστω και για μια
βραδιά, τη μεγάλη και βασική του στιγμή, η οποία
στην ταινία σχετίζεται με τη Σοφία (Άννα-Μαρία
Παπαχαραλάμπους), τότε συλλέγει κάποιες άλλες,
σκόρπιες. Ιστορίες διαφόρων ανθρώπων που τον
περιβάλλουν και οι οποίες δε συνδέονται μεταξύ
τους. Όμως μία απομονωμένη στιγμή είναι κάτι το
οποίο μπορείς να το εκμεταλλευτείς. Να το
ακούσεις, να το αναλύσεις και ύστερα να το
προσθέσεις στη συλλογή σου. Και όταν ποτέ το
χρειαστείς, το βγάζεις από το ντουλάπι της
συλλογής σου για να το ξαναθυμηθείς. Όπως και ο
ήρωας. «Όταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο για να
πετάξω και δεν έχω που να πετάξω, κρύβομαι στη
συλλογή μου» λέει ο ίδιος… Χωρίς όμως ποτέ να
ξεχνάει την βασική του στιγμή.
Κάνε λοιπόν ένα τσιγάρο και δες τις τιμές στα
προϊόντα.